Η Ποίηση της Καθημερινότητας
Η διακοσμητική είναι μια μορφή τέχνης που δεν κραυγάζει. Δεν βρίσκεται σε γκαλερί ούτε σε μουσεία – ή, τουλάχιστον, όχι πάντα. Είναι εκεί, στις λεπτομέρειες του σπιτιού, στις επιφάνειες των επίπλων, στα μοτίβα των υφασμάτων, στην κίνηση ενός φωτιστικού. Είναι η τέχνη της καθημερινότητας, της αίσθησης του χώρου, της ομορφιάς που αγκαλιάζει τη ζωή.
Είναι παρεξηγημένη, ίσως επειδή συχνά συνδέεται με την αισθητική και όχι με το "βαρύ" περιεχόμενο. Κι όμως, η διακοσμητική φέρει βαθιές πολιτισμικές και ιστορικές ρίζες. Από την αρ ντεκό μέχρι τα μαροκινά μοτίβα, από τη γιαπωνέζικη μινιμαλιστική αισθητική μέχρι τα λαϊκά ελληνικά μοτίβα, η διακόσμηση αφηγείται, συνθέτει, ενώνει εποχές και πολιτισμούς.
Η διακοσμητική είναι πολυδιάστατη: μπορεί να είναι χειροποίητη, βιομηχανική, μαζική ή μοναδική. Εμπλέκει υλικά – ύφασμα, μέταλλο, ξύλο, γυαλί, κεραμικό – και τεχνικές που συχνά προέρχονται από παραδοσιακές τέχνες. Ο τεχνίτης εδώ είναι και καλλιτέχνης και σχεδιαστής. Χρειάζεται λειτουργικότητα, αλλά και ευαισθησία.
Η σύγχρονη διακοσμητική κινείται ανάμεσα στο design και την τέχνη. Δεν αφορά μόνο το «τι είναι ωραίο», αλλά το «τι μας κάνει να νιώθουμε ωραία». Είναι ένα παιχνίδι με τον χώρο, τον φωτισμό, το χρώμα, την υφή. Κι όταν πετυχαίνει, δημιουργεί συναισθήματα: γαλήνη, θαλπωρή, έμπνευση.
Δεν είναι μόνο διακόσμηση – είναι τρόπος ζωής. Είναι η πρόθεση να δώσουμε σημασία στο απλό, στο καθημερινό, να γεμίσουμε με φροντίδα το περιβάλλον μας. Σε έναν κόσμο που συχνά είναι σκληρός και γρήγορος, η διακοσμητική μας προσφέρει καταφύγιο. Είναι η τέχνη του "μαζί", η αδιόρατη μουσική του χώρου.
